(abril 2018 - agosto 2021)
Me pregunto si algún día dejaré de escribirte,
me pregunto si algún texto logrará describirte.
En el fondo, ya sabía que duele igual el lamento por lo que no se hizo
que la nostalgia de lo que se ha hecho y no se volverá a repetir;
para ti, fue una experiencia más,
para mí, un boquete que sumar.
No sé si tengo la mente en blanco
o reproduzco en bucle el silencio posterior a tus últimas palabras;
te mostré lo que te ibas a perder,
viste lo que te ibas a ahorrar;
mis ofrendas son naturaleza muerta,
mis buenas maneras, rosas de arena,
un esqueleto relleno de piel,
tampoco nadie sufrió por él,
nadie corrió a salvar al soldado Bell.
Puedes ser frágil
y no ser débil;
ver más descanso bajo una almohada
que encima de ella;
envenenarte los sentidos
con un banquete malherido;
reconocerte en un libro abierto
y vacío de páginas.
No cura,
solo escuece
las más de las veces;
"eliminar para mí",
"eliminar para todos",
sobretodo para ti
si averiguo cómo.
martes, 17 de agosto de 2021
domingo, 3 de enero de 2021
TIEMPOS REVENIDOS
(noviembre 2019 - enero 2021)
Yo creo que yo pienso
que me han dicho que he leído
que a este mundo hemos venido a enfermar,
la experiencia solo es un estropajo.
Cadáveres permanentes
en desarrollo atroz
concretando malestares
que rehúsan reacciones:
saberse impotente y sentirse poderoso.
Tanto optimismo con el futuro
en lugar de con el presente...
me da igual que la gente sea desgraciada,
el problema es que sea desafortunada;
bailan como idiotas que niegan que los tiempos, si vuelven,
vuelven revenidos.
Desaparece el rastro de la poesía
cuando pierde su significado,
o lo sepultan palabras sanas;
y con las agudas hacen flores,
con las esdrújulas persianas.
Quien tiene boca, tiene un vertedero,
el vertedero de su propio cerebro,
y ¿qué más da que lleves bozal?
si nunca has intentado hablar,
pues no tenías nada que decir,
pues no te iba tan mal,
y dónde estaba el problema
de tu vida normal;
bienvenido a lo ajeno
y a la cronificación estructural.
Yo creo que yo pienso
que me han dicho que he leído
que a este mundo hemos venido a enfermar,
la experiencia solo es un estropajo.
Cadáveres permanentes
en desarrollo atroz
concretando malestares
que rehúsan reacciones:
saberse impotente y sentirse poderoso.
Tanto optimismo con el futuro
en lugar de con el presente...
me da igual que la gente sea desgraciada,
el problema es que sea desafortunada;
bailan como idiotas que niegan que los tiempos, si vuelven,
vuelven revenidos.
Desaparece el rastro de la poesía
cuando pierde su significado,
o lo sepultan palabras sanas;
y con las agudas hacen flores,
con las esdrújulas persianas.
Quien tiene boca, tiene un vertedero,
el vertedero de su propio cerebro,
y ¿qué más da que lleves bozal?
si nunca has intentado hablar,
pues no tenías nada que decir,
pues no te iba tan mal,
y dónde estaba el problema
de tu vida normal;
bienvenido a lo ajeno
y a la cronificación estructural.
TURISMO DE INTERIOR HUMANO
(abril 2018 - enero 2021)
El hombre que habla solo
se ha comprado un móvil para disimular;
el carnicero prepara encargos,
la radio le invita a cantar;
un enajenado sortilegia con sus dedos,
está contando demonios,
y se mueven tanto
que tiene que volver a empezar.
Señoras charlando con conocidas,
y sus hijas, al lado, aburridas;
alumnos de la escuela Jerónimo Basora,
los que, en lugar de petaca, llevan cantimplora;
"Walk on the wild side", escribe quien solo puede balbucear
después de que le mutilaran la lengua de un mordisco
en una noche de descontrol psicotrópico.
Si el mundo se tambalea, agárrate a mí,
nos haremos compañía en la caída
hacia una luz que no es la de un nuevo día,
o quizá logres impulsarte,
porque mi vida es tu circunstancia.
Es verdad, puede ser
que dar vapulee a tener,
pues a cuántas cosas la importancia que se les da
somete a la importancia que tienen:
al mejor y al peor;
al más y al menos;
al múltiple y al dividendo;
al para, al por y al según.
Afortunado quien no alcanza sus sueños,
luego no desmitifica sus fantasías.
El hombre que habla solo
se ha comprado un móvil para disimular;
el carnicero prepara encargos,
la radio le invita a cantar;
un enajenado sortilegia con sus dedos,
está contando demonios,
y se mueven tanto
que tiene que volver a empezar.
Señoras charlando con conocidas,
y sus hijas, al lado, aburridas;
alumnos de la escuela Jerónimo Basora,
los que, en lugar de petaca, llevan cantimplora;
"Walk on the wild side", escribe quien solo puede balbucear
después de que le mutilaran la lengua de un mordisco
en una noche de descontrol psicotrópico.
Si el mundo se tambalea, agárrate a mí,
nos haremos compañía en la caída
hacia una luz que no es la de un nuevo día,
o quizá logres impulsarte,
porque mi vida es tu circunstancia.
Es verdad, puede ser
que dar vapulee a tener,
pues a cuántas cosas la importancia que se les da
somete a la importancia que tienen:
al mejor y al peor;
al más y al menos;
al múltiple y al dividendo;
al para, al por y al según.
Afortunado quien no alcanza sus sueños,
luego no desmitifica sus fantasías.
miércoles, 5 de agosto de 2020
POLLAS COMO ROSCAS
(Agosto 2018 - agosto 2020)
Repita diez veces al día a su movil apagado:
"capitalismo, atentado,
manifestación, destrucción del Estado",
y de la mano de un dios sin higiene
irá de safari oculto a lo sagrado.
Intoxicación parsimoniosa,
pensamiento detrítico,
¿qué nombre darle al hermano de la perversidad
que tiene más de ignorancia que de egoísmo?
llenándote de arroz el saco,
dejándote sin techo en las urnas,
¿cuántos pilares de la democracia
están armados con muertes sospechosas?
en una sociedad centrista entran moscas
y entran pollas como roscas.
Repita diez veces al día a su movil apagado:
"capitalismo, atentado,
manifestación, destrucción del Estado",
y será menester de los paisanos
que el infierno sea de su agrado.
Nos sobran pioneros,
nos faltan sublimadores,
nuevos paradigmas y menos efemérides,
pero brillamos por ser pirómanos estridentes,
cuando no nos la meten doblada
llamando incorrección política a la nostalgia desfasada,
a la espera de más revoluciones
que no pasen de adhesivos en los vagones,
porque al voto indeciso le da lo mismo
mientras sea liberalismo.
Repita diez veces al día a su movil apagado:
"capitalismo, atentado,
manifestación, destrucción del Estado",
y de la mano de un dios sin higiene
irá de safari oculto a lo sagrado.
Intoxicación parsimoniosa,
pensamiento detrítico,
¿qué nombre darle al hermano de la perversidad
que tiene más de ignorancia que de egoísmo?
llenándote de arroz el saco,
dejándote sin techo en las urnas,
¿cuántos pilares de la democracia
están armados con muertes sospechosas?
en una sociedad centrista entran moscas
y entran pollas como roscas.
Repita diez veces al día a su movil apagado:
"capitalismo, atentado,
manifestación, destrucción del Estado",
y será menester de los paisanos
que el infierno sea de su agrado.
Nos sobran pioneros,
nos faltan sublimadores,
nuevos paradigmas y menos efemérides,
pero brillamos por ser pirómanos estridentes,
cuando no nos la meten doblada
llamando incorrección política a la nostalgia desfasada,
a la espera de más revoluciones
que no pasen de adhesivos en los vagones,
porque al voto indeciso le da lo mismo
mientras sea liberalismo.
sábado, 18 de julio de 2020
AMOR, VÉS A CASA
(gener 2019 - juliol 2020)
No és fàcil distingir
un ésser de llum d'un ésser de foc;
tampoc el presagi quotidià
de ser davant teu
i d'esquenes al que vindrà;
potser sí que dic que mai hi vaig creure
quan dic que mai ho vaig veure clar.
Des de la meva permanent infelicitat,
la teva felicitat m'ha estat molt bé;
vaig canviar les prioritats,
vaig parlar amb propietat,
un home que es troba a si mateix
allà on no esperava ser,
jo ja no et faré bé,
amor, vés a casa.
Amor, vés a casa,
jo ja no et faré bé;
la nostra presó té les portes obertes,
però duc el pes de les cadenes;
encara que embruti a mans plenes
llisco entre els dits,
i no deixaré taca a terra,
m'evapora l'oblit.
Dins el buit de la mà estesa
no és literal ni metafòrica la tendresa;
et vull fer plorar,
i després em trenca el cor veure't plorar.
El temps sempre troba un relat
perquè sempre queden els fets:
menys floretes que retrets.
No és fàcil distingir
un ésser de llum d'un ésser de foc;
tampoc el presagi quotidià
de ser davant teu
i d'esquenes al que vindrà;
potser sí que dic que mai hi vaig creure
quan dic que mai ho vaig veure clar.
Des de la meva permanent infelicitat,
la teva felicitat m'ha estat molt bé;
vaig canviar les prioritats,
vaig parlar amb propietat,
un home que es troba a si mateix
allà on no esperava ser,
jo ja no et faré bé,
amor, vés a casa.
Amor, vés a casa,
jo ja no et faré bé;
la nostra presó té les portes obertes,
però duc el pes de les cadenes;
encara que embruti a mans plenes
llisco entre els dits,
i no deixaré taca a terra,
m'evapora l'oblit.
Dins el buit de la mà estesa
no és literal ni metafòrica la tendresa;
et vull fer plorar,
i després em trenca el cor veure't plorar.
El temps sempre troba un relat
perquè sempre queden els fets:
menys floretes que retrets.
martes, 2 de junio de 2020
TESTOSTERONA
(abril 2018 - mayo 2020)
Érase una vez la testosterona,
una Historia de testosterona
inmortalizada por la testosterona,
y, al séptimo día, más testosterona.
Ésto no pasaría con testosterona,
aquí hace falta testosterona para arreglarlo,
testosterona no identificada,
testosterona cliente,
testosterona mendiga,
testosterona pudiente,
testosterona femenina,
testosterona inconsciente,
las cien mejores obras de testosterona del siglo,
un clic y testosterona,
después de medianoche, todo es testosterona.
Bar Testosterona,
recintos llenos de testosterona,
otro caso de violación archivado por testosterona,
no toda la testosterona es testosterona,
papelinas con testosterona,
papeletas para testosterona,
revistas testosterónicas
firmado: testosterona.
Ante la duda, testosterona,
o pregúntale a testosterona,
de pequeño no te dieron una buena dosis de testosterona,
despachos de testosterona,
fosas de testosterona,
o por las buenas o por testosterona,
porque sí, testosterona.
Érase una vez la testosterona,
una Historia de testosterona
inmortalizada por la testosterona,
y, al séptimo día, más testosterona.
Ésto no pasaría con testosterona,
aquí hace falta testosterona para arreglarlo,
testosterona no identificada,
testosterona cliente,
testosterona mendiga,
testosterona pudiente,
testosterona femenina,
testosterona inconsciente,
las cien mejores obras de testosterona del siglo,
un clic y testosterona,
después de medianoche, todo es testosterona.
Bar Testosterona,
recintos llenos de testosterona,
otro caso de violación archivado por testosterona,
no toda la testosterona es testosterona,
papelinas con testosterona,
papeletas para testosterona,
revistas testosterónicas
firmado: testosterona.
Ante la duda, testosterona,
o pregúntale a testosterona,
de pequeño no te dieron una buena dosis de testosterona,
despachos de testosterona,
fosas de testosterona,
o por las buenas o por testosterona,
porque sí, testosterona.
CUANDO SE HAYAN EXTINGUIDO LAS LÁGRIMAS
(mayo 2018 - mayo 2020)
Cuando se hayan extinguido las lágrimas,
¿quién beberá de mí?
si apenas hay carne que masticar
ni ojos que aprovechar
una vez has seguido a ciegas.
En esta montaña rusa sin barreras de seguridad,
de la que no sé bajar
y en la que me agarro como puedo,
hoy toca ascenso traqueteado,
pronto, seguro, habrán curvas,
y, quién sabe cuando, caída en picado,
sentido pésame pésimamente sentido;
abunda la sal
en cualquier mar
de desconsuelo.
¿Son ésto sentimientos
o sedimentos?
¿cuál es la enfermedad mental
en la que el corazón alborotado se ríe de la conciencia tranquila?
¿cuáles los primeros auxilios
para las heridas emocionales?
¿pido mucho a la vida
si solo pido muerte?
Mi cabeza hirvió
y quemó mi pelambrera,
encontré un público fiel
en mis lesiones,
cuando se hayan extinguido las lágrimas,
en lugar de felicidad,
quedará la lucidez más peligrosa del mundo:
el pragmatismo.
Cuando se hayan extinguido las lágrimas,
¿quién beberá de mí?
si apenas hay carne que masticar
ni ojos que aprovechar
una vez has seguido a ciegas.
En esta montaña rusa sin barreras de seguridad,
de la que no sé bajar
y en la que me agarro como puedo,
hoy toca ascenso traqueteado,
pronto, seguro, habrán curvas,
y, quién sabe cuando, caída en picado,
sentido pésame pésimamente sentido;
abunda la sal
en cualquier mar
de desconsuelo.
¿Son ésto sentimientos
o sedimentos?
¿cuál es la enfermedad mental
en la que el corazón alborotado se ríe de la conciencia tranquila?
¿cuáles los primeros auxilios
para las heridas emocionales?
¿pido mucho a la vida
si solo pido muerte?
Mi cabeza hirvió
y quemó mi pelambrera,
encontré un público fiel
en mis lesiones,
cuando se hayan extinguido las lágrimas,
en lugar de felicidad,
quedará la lucidez más peligrosa del mundo:
el pragmatismo.
Suscribirse a:
Entradas (Atom)